Regelmaat

Het begint er weer een beetje in te komen; regelmaat. Dit weekend op vrijdag en zondag 10 km gelopen. De eerste keer heen naar Wijchen (mijn ouders wonen daar)Het liep totaal niet, geen tempo, geen flow, weinig energie. Voelde niet goed. Moest ech…

Het begint er weer een beetje in te komen; regelmaat. Dit weekend op vrijdag en zondag 10 km gelopen. De eerste keer heen naar Wijchen (mijn ouders wonen daar)

Het liep totaal niet, geen tempo, geen flow, weinig energie. Voelde niet goed. Moest echt mijn best doen om het binnen een uur te doen. Het is bijna tien kilometer, dus dat leek nergens op.
Toch volhouden en uiteindelijk wel binnen het uur daar. Het is nog steeds wennen dat het oude nivo er nog niet is.

Doorzetten is het enige dat mogelijk is. Mijn knie nblijft zich goed gedragen, ook wanneer ik zulke lange stukken asfalt meeneem in het parcours. Dus eigenlijk is er niets te klagen.

Zaterdag toch maar weer een uurtje spinnen ertegenaan knallen. Om 9 uur in een klasje op zaterdagmorgen heeft toch iets onwezenlijks meot ik blijven bekennen, maar het is toch te leuk om te laten schieten.
En dus gaan we ervoor. De nummers die allemaal voorbij komen kan ik niet reproduceren maar ik weet wel dat ik het hardste fiets van allemaal. Het gaat echt heerlijk en na een uur stap ik dampend van de spinning bike af. Ik waggel naar de kleedkamer en eigenlijk voordat ik weer op mijn fiets zit om naar huis te gaan ben ik van volledig kapot naar volledig hersteld. Wonderlijk…

Dan zondag, Moederdag, en de auto moet nog terug. Dus huppekee naar Wijchen om de auto terug te brengen en zelf maar weer terug te lopen. Ach ja, het leven is hard, haha.
Het lachen vergaat me wel een beetje wanneer ik vertrek. Ik heb wind tegen en aangezien ik in een bijna rechte lijn naar Nijmegen moet betkent dat dus tien kilometer kopwerk doen. Ik denk aan het uur van vrijdag en besluit dat hoedan ook ik dat moet evenaren. Met wind tegen heb ik weleens gelezen heb je al snel zo’n 10 % effectiviteits verlies, dus een tijd onder het uur vind ik wel acceptabel.

Het begint lekker en ik ben goed onderweg, alhoewel ik van de snelheid eigenlijk niet echt goed weet heb. Ik besluit er gewoon voor te gaan en op ongeveer 3/4 gooi ik de handrem los en doe er nog een versnellinkje bij. Ik ‘finish’ met twee viaducten en wind tegen in 56′ en een beetje. In plaats van 10 % verlies boek ik bijna hetzelfde aan winst. Hoe raar kan het lopen.

Het stemt me bijzonder hoopvol om binnenkort maar weer eens een wedstrijdje uit te gaan kiezen en te kijken hoe ik er werkelijk voorsta. Ik krijg er steeds meer zin in en voel dat ik helemaal op de weg terug ben.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s